Waarom Olhos d'Água voor mij als thuiskomen voelt

Sommige plekken worden niet bijzonder door wat er te doen is, maar door hoe jij je er voelt.

Iedereen heeft wel een plek waar iets verandert zodra je aankomt. Misschien is het een dorp waar je als kind vaak kwam. Een stad waar je ooit een bijzondere reis maakte. Of een strand waar je ieder jaar weer naartoe gaat.

Het bijzondere is dat zo'n plek voor anderen vaak heel gewoon is. Zij zien dezelfde straat, hetzelfde uitzicht en dezelfde restaurants. Maar voor jou voelt het anders. Alsof je schouders vanzelf ontspannen. Alsof de dagen iets minder gehaast zijn.

Voor mij is die plek Olhos d'Água. Dat heeft niets te maken met de mooiste stranden, de beste restaurants of het perfecte weer. Er zijn genoeg bestemmingen die op papier meer te bieden hebben.

Toch merk ik iedere keer weer hetzelfde. Zodra ik er ben, voelt het alsof ik thuiskom. Niet omdat het mijn thuis is. Maar omdat ik er dichter kom bij de manier waarop ik het liefst leef.

"Sommige plekken veranderen je leven niet. Ze laten je alleen zien hoe je het het liefst leeft."

Ik wist niet dat ik terug zou komen
Toen ik voor het eerst naar Olhos d'Água ging, had ik geen idee dat dit een plek zou worden waar ik jarenlang naar terug zou keren. Het was gewoon een vakantie.
Ik was niet op zoek naar een tweede thuis. Ik maakte geen lijstjes met voor- en nadelen en dacht al helemaal niet na over hoe mijn leven er ooit uit zou kunnen zien. Ik wilde simpelweg twee weken genieten van de zon, goed eten en even weg zijn uit de dagelijkse routine.

Als iemand me toen had verteld dat ik jaren later nog steeds naar dezelfde plek zou terugkeren, had ik dat waarschijnlijk niet geloofd. Want zo werkt het meestal niet.
Je kiest een vakantiebestemming. Je hebt een fijne tijd. En de volgende keer probeer je weer iets nieuws. Toch liep het anders. Niet omdat er één bijzonder moment was waarop alles veranderde. Geen spectaculaire zonsondergang of een gesprek dat mijn leven op zijn kop zette. Het was juist het tegenovergestelde

Bij ieder bezoek viel me iets kleins op. De rust tijdens een ochtendwandeling. Het geluid van de zee terwijl het dorp langzaam wakker werd. Mensen die nergens gehaast leken te zijn. Een eenvoudig ontbijt op een terras waar niemand leek te kijken hoe laat het was.

Los van elkaar waren het gewone momenten. Samen vormden ze langzaam een gevoel dat ik niet direct kon uitleggen. Pas veel later besefte ik dat ik niet steeds terugkwam voor de vakantie. Ik kwam terug voor het gevoel dat die plek bij mij opriep.

Wat mij pas later begon op te vallen
Bij de eerste paar bezoeken keek ik vooral zoals iedere vakantieganger kijkt. Ik genoot van de zon, de zee en de ontspannen sfeer. Dat was voldoende. Maar naarmate ik vaker terugkwam, begon ik iets anders te zien.

Niet de grote bezienswaardigheden, maar de kleine gewoontes van een gewone dag. Mensen die 's ochtends rustig een koffie drinken zonder haast. Een wandeling langs de kust voordat de dag echt begint. Terrassen die al vroeg gevuld zijn met gesprekken in plaats van laptops. Het ritme van een dorp dat niet lijkt te draaien om zoveel mogelijk doen, maar om bewust beleven.

Ik merkte dat ik daar steeds meer naar ging kijken. Misschien omdat ik ouder werd. Misschien omdat mijn eigen leven veranderde. Of misschien omdat ik eindelijk de rust had om het überhaupt te zien. Ik begon te begrijpen dat ik niet verliefd was geworden op een vakantiebestemming. Ik was verliefd geworden op een manier van leven.

En ineens viel me iets op. Veel dingen die ik in Nederland belangrijk vond, verdwenen daar vanzelf naar de achtergrond. Niet omdat ze onbelangrijk werden. Maar omdat ze even niet hoefden. Alsof Olhos d'Água me ieder jaar opnieuw liet zien hoeveel ruimte er ontstaat wanneer je leven niet voortdurend wordt bepaald door de klok.

"Ik werd niet verliefd op een vakantiebestemming. Ik werd verliefd op een ritme."

Misschien past deze plek gewoon bij wie ik ben
Lange tijd dacht ik dat ik zo graag terugging omdat Olhos d'Água nu eenmaal een mooie plek is. Dat is ook zo. Maar inmiddels denk ik dat dat niet de echte reden is. Ik geloof dat sommige plekken aansluiten bij wie je bent. Of misschien nog beter gezegd: bij wie je wilt zijn.

Als ik daar ben, voel ik geen druk om steeds iets te moeten doen. Ik hoef geen lijst af te werken of alles uit een dag te halen. Een wandeling is genoeg. Een goed ontbijt is genoeg. Een training in de ochtend is genoeg. Keihard werken voor je eigen business, om vervolgens een middag te hebben waarop er eigenlijk niets gebeurt. Dat voelt ineens helemaal niet als verspilde tijd.

En misschien is dat wel precies waarom deze plek voor mij als thuiskomen voelt. Niet omdat mijn leven daar perfect is. Maar omdat het me eraan herinnert hoe ik mijn leven het liefst wil inrichten. Rustig. Actief. Bewust. Met aandacht voor de kleine dingen die je thuis soms ongemerkt voorbijloopt.

"Een wandeling is genoeg. Een goed ontbijt is genoeg. Soms is dát precies wat rijkdom voelt."

Misschien zoeken we allemaal een plek die ons laat zien wie we zijn, wanneer alle ruis even wegvalt. Voor mij doet Olhos d'Água precies dat.

Een plek verandert je niet
Ik heb weleens gedacht dat Olhos d'Água mij heeft veranderd. Maar hoe vaker ik er kom, hoe minder ik dat geloof. Een plek verandert je niet. Een plek maakt zichtbaar wat er misschien al langer in je zat.

Ik merk dat de dingen waar ik daar gelukkig van word, eigenlijk helemaal niet bijzonder zijn. Een wandeling langs de kust (wie wordt daar niet blij van?). Een training in de ochtend. Een goed gesprek tijdens een ontbijt. Werken aan iets waar ik energie van krijg. En daarna zonder schuldgevoel genieten van een rustige middag.

Dat zijn geen vakantiegevoelens. Dat zijn waarden. En misschien is dat wel waarom sommige plekken als thuiskomen voelen. Niet omdat ze beter zijn dan andere plekken, maar omdat ze je herinneren aan wat voor jou belangrijk is.

Ik denk dat we soms op zoek zijn naar een ander land, een andere baan of een ander huis, terwijl we eigenlijk op zoek zijn naar een andere manier van leven. Voor mij maakt Olhos d'Água dat ieder jaar opnieuw zichtbaar. Niet door iets toe te voegen. Maar door alle ruis even weg te nemen.

"Misschien zoeken we niet naar een andere plek. Misschien zoeken we naar een andere manier van leven."

Thuiskomen is geen locatie
Olhos d'Água is niet perfect. Het is geen dorp waar iedere dag iets gebeurt. In de winter is het rustig en sommige restaurants sluiten tijdelijk hun deuren. Wie op zoek is naar een bruisend uitgaansleven, zal waarschijnlijk een andere plek kiezen.

Juist dat vind ik mooi. En misschien nog wel mooier is de ligging. Binnen een paar minuten ben je in Albufeira als je de drukte wilt opzoeken. Rijd je de andere kant op, dan kom je uit bij plaatsen als Vilamoura, waar weer een heel andere sfeer hangt. Olhos ligt daar precies tussenin. Rustig als je daar behoefte aan hebt. Levendig als je dat opzoekt. Voor mij voelt dat als de perfecte balans.

Misschien zegt dat uiteindelijk meer over mij dan over Olhos d'Água. Want als ik eerlijk ben, zoek ik helemaal geen plek waar altijd iets gebeurt. Ik zoek een plek waar niets hoeft, maar alles mogelijk is.

En misschien is dát wel de reden dat ik iedere keer het gevoel heb dat ik thuiskom. Niet omdat Olhos d'Água de mooiste plek van de Algarve is of voor iedereen de perfecte bestemming. Maar omdat het voor mij als thuis voelt. Ik geloof niet dat iedereen verliefd zal worden op Olhos d'Água. Dat hoeft ook niet. Iedereen heeft zijn eigen plek. Dit is de mijne.

The Algarve Way Note
Dit essay beschrijft mijn persoonlijke kijk op bewegen. Niet omdat ik denk dat iedereen op dezelfde manier moet leven. Maar omdat ik heb ontdekt hoeveel invloed kleine gewoontes kunnen hebben op de manier waarop een gewone dag voelt. Misschien ziet goed voor jezelf zorgen er voor jou heel anders uit. En misschien is dat precies de bedoeling.