Is de Algarve alleen een vakantiebestemming?

Na mijn eerste bezoek dacht ik dat ik verliefd was geworden op de Algarve. Inmiddels denk ik dat ik verliefd ben geworden op iets heel anders.

Vroeger keek ik naar heel andere dingen.
Na mijn eerste bezoek aan de Algarve deed ik waarschijnlijk precies hetzelfde als veel andere bezoekers. Ik keek naar de stranden. Naar de restaurants. Naar de hotels. En naar de vraag of ik hier nog eens terug wilde komen. Dat veranderde langzaam. Na meerdere bezoeken merkte ik dat ik steeds minder foto's maakte van mooie uitzichten (alhoewel dat uiteraard fantastisch blijft) en steeds vaker realiseerde wat mij daar echt gelukkig maakte. Blijkbaar was mijn aandacht verschoven. Niet omdat de Algarve veranderd was. Maar omdat ik zelf veranderd was. Misschien zegt dat wel meer over deze zoektocht dan welke reisgids dan ook.

"Niet de Algarve veranderde. Mijn aandacht veranderde."

Iedereen noemt het vakantie. Ik noem het ritme.
Veel mensen komen naar de Algarve voor één of twee weken. Ze genieten van de zon, de restaurants en de stranden. Dat begrijp ik. Maar na meerdere bezoeken merk ik dat ik nauwelijks nog naar die dingen kijk. Ik kijk naar iets anders.

Hoe begint een gewone dinsdagochtend hier? Hoeveel mensen sporten buiten? Hoe rustig voelt een ontbijt? Hoeveel haast zie ik om me heen? Misschien zegt dat veel meer over een plek dan een boulevard of een strand.

"Een vakantie duurt twee weken. Een levensstijl duurt jaren."

Waarom lukt op vakantie zoveel meer?
Op vakantie lijken sommige dingen vanzelf te gaan. Je staat eerder op. Je wandelt meer. Je ontbijt buiten. Je hebt tijd om een boek te lezen, een rondje hard te lopen of te sporten. En toch gebeurt dat thuis vaak veel minder óf in ieder geval moeilijker. Dat fascineert mij. Want het verschil zit misschien niet alleen in het weer. Het zit ook in het ritme. Op vakantie geef je jezelf toestemming om rustig te leven. Misschien zouden we onszelf die toestemming veel vaker moeten geven.

Een vakantie duurt twee weken. Een levensstijl duurt jaren.
Tijdens een vakantie accepteer je dingen die thuis onmogelijk lijken. Je wandelt meer. Je ontbijt buiten. Je hebt tijd. Maar waarom lukt dat alleen op vakantie? Steeds vaker vraag ik me af of ik eigenlijk niet verliefd ben geworden op een ritme in plaats van op een bestemming.

Misschien nemen we onze vakantiegevoelens te weinig serieus.
Veel mensen zeggen na hun vakantie: "Wat jammer dat het voorbij is." Ik stel mezelf liever een andere vraag: "Welke onderdelen van deze manier van leven zou ik kunnen vasthouden?" Misschien begint verandering niet met emigreren. Misschien begint verandering met een andere dinsdag.

Iedere keer neem ik iets mee terug.
Wanneer ik terugkeer naar Nederland neem ik zelden een souvenir mee. Ik probeer iets veel waardevollers mee te nemen. Een gewoonte. Een inzicht. Een ritme. Na iedere reis vraag ik mezelf af: "Wat wil ik thuis blijven doen?" Misschien vaker buiten ontbijten. Misschien mijn sportmomenten beschermen. Misschien minder haast accepteren als normaal. Daardoor voelt iedere reis niet als een ontsnapping aan het dagelijks leven. Maar als een kans om het dagelijks leven opnieuw vorm te geven.

`'Ik neem liever een gewoonte mee naar huis dan een souvenir."

Vakantie maakt zichtbaar wat je belangrijk vindt.
Tijdens een vakantie zeggen mensen vaak: "Wat jammer dat we weer naar huis moeten." Maar misschien missen ze niet het zwembad. Misschien missen ze het gevoel van tijd. Misschien missen ze de ruimte om te bewegen. Misschien missen ze het ontbijt buiten. En misschien is dat precies de reden waarom sommige mensen uiteindelijk serieus nadenken over een ander leven.

De Algarve is niet voor iedereen.
Wie houdt van een bruisende wereldstad zal hier misschien iets missen. Wie iedere avond nieuwe prikkels zoekt ook. Dat is geen nadeel. Dat betekent alleen dat kwaliteit van leven voor iedereen iets anders betekent.

Misschien romantiseer ik het soms ook wel. Tenslotte ben ik er nog geen permanent inwoner. Misschien ervaar ik sommige dingen nog steeds door de ogen van iemand die terugkeert. Juist daarom probeer ik voorzichtig te zijn met grote conclusies.

Het probleem zit misschien niet in Nederland.
Ik geloof niet dat Nederland het probleem is. Nederland heeft mij veel gebracht. Misschien ben ik gewoon veranderd. Misschien ben ik op een leeftijd gekomen waarop tijd belangrijker wordt dan snelheid.

Misschien gaat dit helemaal niet over emigreren.
Veel mensen vragen mij of ik uiteindelijk naar Portugal wil verhuizen. Het eerlijke antwoord is: Misschien. Maar dat is eigenlijk niet de belangrijkste vraag. De belangrijkste vraag is of ik nu al dichter bij mijn ideale manier van leven kom. Want als ik pas gelukkig kan zijn nadat ik verhuisd ben, maak ik mijn geluk afhankelijk van één grote gebeurtenis. Ik geloof daar steeds minder in. Ik geloof veel meer in kleine veranderingen. Een betere ochtend. Meer bewegen. Rustiger ontbijten. Bewuster leven. Misschien is emigreren ooit een gevolg. Maar de zoektocht begint vandaag al. En misschien is dat wel de grootste les die de Algarve mij tot nu toe heeft geleerd.

"Misschien gaat dit helemaal niet over Portugal. Misschien gaat dit over hoe je wilt leven."

Conclusie
Misschien is de Algarve voor mij geen vakantiebestemming. Misschien is het de plek waar ik steeds opnieuw word herinnerd aan de manier waarop ik mijn gewone dinsdagen wil leven.

The Algarve Way Note
Dit artikel beschrijft mijn persoonlijke ervaring en observaties. Ik pretendeer niet de waarheid te hebben. Ik probeer alleen zo eerlijk mogelijk te beschrijven hoe ik de Algarve ervaar, zodat jij zelf kunt bepalen of deze manier van leven bij je past.