Waarom ik na meer dan tien bezoeken steeds terugkeer naar Olhos d'Água

Misschien ben ik niet verliefd geworden op een plek. Misschien ben ik verliefd geworden op een manier van leven.

Waarom ik na meer dan tien bezoeken steeds terugkeer naar Olhos d'Água
Als je mij tien jaar geleden had gevraagd waar ik later zou willen wonen, had ik waarschijnlijk geen antwoord gehad. Ik droomde niet van emigreren. Ik droomde ook niet van Portugal. Wat ik eigenlijk zocht, besefte ik pas veel later. Ik zocht een andere manier van leven.

Na meer dan tien bezoeken aan de Algarve merk ik dat ik steeds minder kijk naar stranden, hotels of bezienswaardigheden. Ik kijk naar iets heel anders. Waar zou ik 's ochtends kunnen sporten? Waar zou ik daarna rustig kunnen ontbijten? Hoe voelt een gewone dinsdagochtend hier? Kan ik hier een paar uur werken en daarna mijn laptop dichtklappen? Misschien is dat wel de reden dat ik steeds terugkeer naar Olhos d'Água.

Niet omdat ik denk dat het de mooiste plek van Portugal is. Maar omdat het voor mij voelt als een plek waar mijn ideale dag werkelijkheid zou kunnen worden. En misschien gaat dit artikel daarom helemaal niet over Olhos d'Água. Misschien gaat het over een vraag die veel groter is:

"Hoe wil je eigenlijk leven?"

Iedereen ziet de Algarve. Ik zie een dinsdag.
Wanneer mensen aan de Algarve denken, denken ze vaak aan vakantie. Aan stranden. Aan terrassen. Aan een weekje zon. Ik merk dat ik daar inmiddels heel anders naar kijk. Na meer dan tien bezoeken kijk ik nauwelijks nog naar hotels of bezienswaardigheden. Ik kijk naar iets wat misschien veel belangrijker is.

Waar zou ik 's ochtends kunnen sporten? Waar drink ik daarna rustig een cappuccino? Hoe voelt een gewone dinsdagochtend in januari? Kan ik hier een paar uur werken en daarna mijn laptop dichtklappen?

Dat zijn de vragen die bepalen of een plek voor mij interessant is. Misschien is dat ook waarom Olhos d'Água mij blijft trekken. Niet omdat het iedere dag bruist. Sterker nog, in de winter is het juist rustig. Maar precies daarin zit voor mij de kracht. En wil ik toch wat meer levendigheid, dan liggen plaatsen als Vilamoura en Albufeira op korte afstand.

Ik zoek geen plek waar altijd iets gebeurt. Ik zoek een plek waar ik zelf kan kiezen wanneer er iets gebeurt. En misschien is vrijheid uiteindelijk niets anders dan precies dat.

Het begon helemaal niet met emigreren
Als mensen mij vragen waarom ik zo graag naar Portugal wil, is dat eigenlijk een verkeerde vraag. Mijn verhaal begon namelijk helemaal niet met emigreren. Sterker nog, jarenlang dacht ik daar nauwelijks over na. Ik had geen lijstje met landen waar ik ooit wilde wonen en ook geen droom om Nederland zo snel mogelijk achter me te laten. Wat er wél langzaam veranderde, was mijn kijk op hoe ik mijn leven wilde inrichten. Ik merkte dat ik steeds minder bezig was met carrière, status of spullen en steeds meer met tijd, gezondheid en vrijheid.

Niet omdat geld onbelangrijk is. Integendeel. Een financieel gezonde basis is juist noodzakelijk om de keuzes te kunnen maken die ik wil maken. Maar geld werd voor mij steeds meer een middel en steeds minder een doel. Ik begon mezelf andere vragen te stellen.

Niet: "Welke functie wil ik over tien jaar hebben?"
Maar: "Hoe wil ik dat een gewone dinsdagochtend eruitziet?"

Dat klinkt misschien als een kleine verandering. Voor mij veranderde het alles. Ik ontdekte dat mijn ideale leven helemaal niet draait om luxe. Ik hoef geen exclusieve beachclubs of dure restaurants. Ik word veel gelukkiger van een goede training in de vroege ochtend, een rustig ontbijt buiten en een paar uur geconcentreerd werken, met het gevoel dat de rest van de dag nog voor me ligt.

Misschien is dat ook de reden dat de Algarve mij zo blijft trekken. Niet omdat ik daar op vakantie ben. Maar omdat ik daar dichter lijk te komen bij het leven dat ik voor mezelf zie. En daarom zie ik Portugal niet als een vlucht uit Nederland. Ik zie het als een bestemming die past bij een levensstijl waar ik al jaren langzaam naartoe groei. Misschien droom ik dus niet van emigreren. Misschien droom ik van een leven waarin tijd belangrijker is dan haast, gezondheid belangrijker is dan status en vrijheid belangrijker is dan bezit.

En misschien begon The Algarve Way precies op het moment dat ik dat verschil zelf begon te begrijpen.

Mijn ideale dinsdag
Als mensen mij vragen waarom ik zo graag naar de Algarve wil, verwachten ze vaak een antwoord over het weer, de zee of de ontspannen sfeer. Maar eerlijk gezegd denk ik daar nauwelijks als eerste aan. Ik denk aan een dinsdag. Niet aan een vakantiedag. Niet aan een vrije dag. Gewoon een heel normale dinsdag.

In mijn hoofd begint die dag rustig. Tussen zes en zeven uur start ik met bewegen. Dat kan een training zijn, een rondje hardlopen of een bezoek aan de sportschool. Niet omdat het moet, maar omdat ik me daarna beter voel. Daarna volgt misschien wel mijn favoriete moment van de dag. Een ontbijt buiten. Geen luxe brunch en geen exclusieve beachclub. Gewoon een goede cappuccino, een vers ontbijt en de tijd om rustig wakker te worden terwijl de zon langzaam hoger komt. Pas daarna gaat mijn laptop open. Een paar uur geconcentreerd werken aan iets wat ik zelf heb opgebouwd. Niet eindeloos vergaderen. Niet werken om de klok rond te krijgen. Maar werken met een duidelijk doel.

En als het werk voor die dag klaar is, gaat de laptop weer dicht. Dan begint voor mij het deel van de dag waar ik uiteindelijk naartoe werk. Misschien een wandeling. Misschien een potje tennis. Misschien even naar het strand. Misschien helemaal niets. En juist dat laatste voelt voor mij als vrijheid.

Veel mensen dromen van een groot huis of een dure auto. Ik droom van een gewone dinsdag waarop ik zelf bepaal hoe mijn dag eruitziet. Misschien is dat uiteindelijk mijn definitie van rijkdom.

Waarom juist Olhos d'Água?
Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik juist zo enthousiast ben over Olhos d'Água. Eerlijk gezegd vind ik dat een lastige vraag. Niet omdat ik het antwoord niet weet, maar omdat ik niet geloof dat dit de mooiste plaats van de Algarve is. Ook niet de grootste. Ook niet de meest exclusieve. En misschien is dat juist de reden waarom ik er steeds terugkeer. 

Ik zoek geen plek waar iedere dag iets gebeurt. Ik zoek een plek waar ik zelf kan kiezen wanneer er iets gebeurt. Olhos d'Água voelt voor mij overzichtelijk. Je loopt er gemakkelijk naar het strand, een ontbijtzaak of een restaurant. Het tempo ligt lager dan op veel andere plekken en juist dat geeft mij rust.

In de winter is het er bovendien relatief rustig. Voor sommige mensen zal dat een nadeel zijn. Voor mij is het een voordeel. Rust betekent namelijk niet dat er niets te doen is. Juist de ligging maakt deze plek voor mij interessant. Heb ik behoefte aan meer levendigheid, een avondje uit of wat meer drukte, dan liggen plaatsen als Vilamoura en Albufeira op korte afstand.

Ik hoef dus niet te kiezen tussen rust en gezelligheid. Ik kan kiezen wanneer ik welke sfeer opzoek. En misschien is dat uiteindelijk precies waar The Algarve Way voor staat. Niet leven volgens het ritme van een plek. Maar een plek vinden die past bij jouw eigen ritme. Daarom denk ik niet dat Olhos d'Água voor iedereen de beste keuze is.

Maar voor de manier waarop ik mijn ideale dinsdag voor me zie, voelt het als de plek die het dichtst in de buurt komt.

Maar op dit moment voelt Olhos d'Água voor mij als de plek die het dichtst in de buurt komt van mijn ideale dinsdag. En misschien is dat ook de eerlijkste conclusie die ik kan trekken. Niet dat deze plek perfect is. Maar dat hij op dit moment perfect voelt voor mij.

"Veel mensen dromen van een groot huis of een dure auto. Ik droom van een gewone dinsdag."

Misschien gaat dit helemaal niet over Portugal
Hoe langer ik hierover nadenk, hoe meer ik tot een opvallende conclusie kom. Misschien gaat mijn verhaal helemaal niet over Portugal. Misschien gaat het over de manier waarop ik wil leven. Portugal is voor mij geen doel op zich. Het is ook geen ontsnapping aan Nederland.

Ik ben dankbaar voor waar ik ben opgegroeid en de mogelijkheden die ik heb gekregen. Maar ik merk wel dat mijn definitie van succes langzaam is veranderd. Vroeger dacht ik vooral aan carrière. Aan doorgroeien. Aan prestaties. Vandaag denk ik veel vaker aan tijd. Aan gezondheid. Aan vrijheid. Aan een ochtend waarop ik kan sporten. Aan een rustig ontbijt buiten. Aan een paar uur geconcentreerd werken. En aan het gevoel dat de rest van de dag nog openligt.

Misschien zou ik precies hetzelfde gevoel ergens anders kunnen vinden. Dat sluit ik niet uit. Maar op dit moment lijkt de Algarve het decor waarin mijn ideale leven het beste tot zijn recht komt. Daarom geloof ik ook niet dat iedereen naar Portugal zou moeten verhuizen. Ik geloof dat iedereen zichzelf één vraag zou moeten stellen: Hoe wil ik eigenlijk leven? Voor mij begon The Algarve Way met die vraag. En misschien eindigt het daar ook wel weer.

Misschien droom ik daarom niet van emigreren. Misschien droom ik van een gewone dinsdag waarop ik kan sporten, buiten kan ontbijten, een paar uur met plezier kan werken en daarna de tijd heb om echt te leven.

En misschien is dat wel de belangrijkste ontdekking van allemaal. Niet dat ik mijn plek heb gevonden. Maar dat ik eindelijk heb ontdekt waar ik eigenlijk al die jaren naar op zoek was.

The Algarve Way Note
Dit artikel beschrijft mijn persoonlijke ervaring en observaties. Ik pretendeer niet de waarheid te hebben. Ik probeer alleen zo eerlijk mogelijk te beschrijven hoe ik de Algarve ervaar, zodat jij zelf kunt bepalen of deze manier van leven bij je past.